QUEBRANTO
Cómo escucho y cómo miento,
cómo me desdigo diciéndome
en esta escucha ya oída
de lo pensable.
Cómo miente el gesto
que me cubre,
cómo me seca la fuente
de la que bebo,
cómo me oculto
cuando aparezco.
En esta línea precisa,
en esta calle sin costillas
es donde habito.
Y me quebranto.
|
|
ΡΩΓΜΗ
Πώς ακούω και πώς ψεύδομαι
Πώς υπαναχωρώ σε μένα
σ’αυτήν την ακρόαση την ήδη ακουσμένη
αυτού που μπορούμε να σκεφτούμε
Πώς ψεύδεται η έκφραση
που με καλύπτει
πώς με ξεραίνει η πηγή
που πίνω
Πώς κρύβομαι
όταν εμφανίζομαι
Σ’αυτήν τη γραμμή ακριβώς
σ’αυτό το δρόμο τον χωρίς πλευρές
είναι που κατοικώ
Και ραγίζω |
Antonio
Lorente Solano (2003)
